/tangaran/works.php
mail ԳՐԵՔ ՄԵԶ
Page in Armenian Page in English
Հովհաննես Թումանյան
1869-1923

եՍ ՄԻՇՏ ՁԵԶ ՀԵՏ ԵՄ, ՁԵՐ ՄԵՋ ԵՄ...



ԵՒՐՈՊԱԿԱՆ ԺԱՌԱՆԳՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՐ



28.09.14 / ԱՐՎԵՍՏԱՆՈՑ-Նարինե Թուխիկյան



Ստեղծագործական կյանքի փուլերը
Բանաստեղծու-
թյուններ
Պոեմներ
Լեգենդներ և բալլադներ
Քառյակներ
Պատմվածքներ
Հեքիաթներ
Թարգմանություններ և փոխադրություններ
Քննադատություններ և հրապարակա-
խոսություններ
Ուսումնասիրու-
թյուններ
Հայրենագիտական խաղեր
Ասույթներ
Մեծերը Թումանյանի գնահատմամբ

Ա՜նց կացա՛ն...

Վերջացա՛վ...

Ո՞ւր կորա՛ն...

Ետ չեկավ...

Հիմի բացե՛լ են հանդես...

Ծով է իմ վիշտն, անափ ու խոր...

Քանի՛ մահ կա իմ սըրտում...

Կյանքից հարբած անցավոր...

Ե՜տ եկե՛ք...

Հին աշխարհքը ամեն օր...

Զուր եմ փախչում, ինձ խաբում...

Ո՛վ իմանա՝ ո՜ւր ընկանք...

Երազումըս մի մաքի...

Ինչքա՛ն ցավ եմ տեսել ես...

Քանի՛ ձեռքից եմ վառվել...

Մընացել է բերդը մեզ...

Հոգիս՝ տանը հաստատվել...

Ո՛նց է ժըպտում իմ հոգին...

Ի՛նչ ես թըռչում, խև-դև սի՜րտ...

Իմ սո՛ւր, արթուն ականջում...

Լինե՛ր հեռու մի անկյուն...

Մի հավք զարկի ես մի օր...

Երկու շիրիմ իրար կից...

Ո՞վ է ձեռքով անում, ո՞վ...

Կըլթացնում են, արտորում...

Բերանն արնոտ Մարդակերը էն անբան...

Մեռա՛ն, մեռա՛ն... Եվ ահա...

Արևելքի եդեմներին իջավ պայծառ իրիկուն...

Դու մի անհայտ Բանաստեղծ ես, չըտեսնըված մինչ էսօր...

Հե՛յ ագահ մարդ, հե՛յ անգոհ մարդ, միտքըդ երկար, կյանքըդ կարճ...

Ազատ օրը, ազատ սերը, ամեն բարիք իր ձեռքին...

Քուն թե արթուն՝ օրիս շատը երազ եղավ, անցկացավ...

Ո՞ր աշխարհքում ունեմ շատ բան. միտք եմ անում՝ է՞ս, թե էն...

Կորցըրել եմ, ո՞ւր գըտնեմ...

Ի՞նչ իմանաս ըստեղծողի գաղտնիքները անմեկին...

Խայամն ասավ իր սիրուհուն. — Ոտըդ ըզգույշ դիր հողին...

Երնեկ էսպես՝ անվերջ քեզ հետ — իմ կյանքի հետ լինեի...

Լուսը լուսին քու ժպիտն է իմ երեսին ճառագում...

Առատ, անհատ՝ Աստծու նըման՝ միշտ տեղալուց հոգնել եմ ես...

Ես շընչում եմ միշտ կենդանի Աստծու շունչը ամենուր...

Արյունալի աղետներով, աղմուկներով ահարկու...

Ամեն անգամ Քո տըվածից երբ մի բան ես Դու տանում...

Հազար տարով, հազար դարով առաջ թե ետ, ի՛նչ կա որ...

Ասի. «Հենց լոկ էս աճյունն է ու անունը, որ ունեմ...»

Աստեղային երազների աշխարհքներում լուսակաթ...

Բարձր է հընոց աշխարհքն Հայոց ու Մասիսը երկնադետ...

Ո՛վ անճառ Մին, որ ամենին միացնում ես մի կյանքում...

Կյանքըս արի հըրապարակ, ոտքի կոխան ամենքի...

Իմ կընունքին երկինքը՝ ժամ, արևը՝ ջահ սըրբազան...

Ամեն մի սիրտ ցավով լըցվեց մեր դարում...

Աղբյուրները հընչում են ու անց կենում...

Տիեզերքում աստվածային մի ճամփորդ է իմ հոգին...

Էնքան շատ են ցավերն, ավերն իմ սըրտում...

— Էս է, որ կա... ճիշտ ես ասում. թասըդ բե՜ր...